اسپنتان

اشک از چشمانش جاری می شود و با گریه می گوید"حالا چطور جم جونیور نگاه کنم؟و شمار کارتونهایی را که بابت جمع شدن ماهواره از صفحه ی تلویزیون پاک می شود یاد می کند."باورم نمی شود که خذف ماهواره برایش چنین دردناک باشد.دلداریش می دهم و می گویم"شبکه کودک و نوجوان هم کارتون های قشنگ دارد."باز با گریه می گوید"باب اسفنجی که ندارد؟"نمی توانم آرامش کنم و می گذارم برای شبکه های از دست رفته اشک بریزد.حالش که بهتر می شود می گویم"این همه سی دی کامپیوتر ی داری که پر از کارتون است.آنها را نگاه کن."و او باز اشک می ریزد.ماهواره هایی که جمع شده اند.کودکان و بزرگان زیادی را بهانه گیر خواهند کرد.جای شکرش باقی ست که انسان زود با محیط سازگار می شود.