اسپنتان

زینب عینکش را روی بینی عقابی اش جابه جا می کند.سوزن را به سختی نخ می کند.آستین لباس جدید دخترش را روی زانو صاف می کند و با سوزن نقشی جدید می آفریند.چای تازه دم را که جلویش می گذارم رو به من می گوید"به نظر تو من خسیس هستم؟"در جوابش مکث می کنم.نمی دانم که هدفش از طرح این پرسش چیست.می گویم"چطور؟"می گوید"دیروز به بازار رفته بودم تا برای خودم پارچه بخرم.تازه یادم افتاده که عید فطر نزدیک است و لباس جدید ندارم."گفتم"خریدی؟"گفت"بله از همین پارچه های نگینی خریدم.حدود صدوپنجاه هزار تومن.می دانی پارچه های گران تر هم بود.مثلن قواره ای در حد سیصد و چهارصد و بیشتر اما حیفم آمد که فقط برای پارچه چهارصد تومن بدهم.به همین دلیل این سوال را پرسیدم."در دل گفتم"اگر اینطوری باشد که من از تو خسیس ترم.تو از جیب شوهرت نتوانسته ای خرج کنی و من از جیب خودم نتوانسته ام."رو به زینب گفتم"هر کس سلیقه ای دارد و سلیقه ی تو هم همان پارچه ی صدوپنجاه تومنی بوده است و این ربطی به خسیس بودن یا نبودن ندارد."گفت"ولی همه مثل ما نیستند.دختر همسایه ی دیوار به دیوارمان را می شناسی؟"گفتم"نمی شناسم.ولی او را چند بار دیده ام."گفت"می دانی که آنها از یک روستای مرزی به اینجا آمده اند.پدرش شغلی ندارد و با زکات و...زندگی اش را می گذراند.شوهر دختر هم شناسنامه ندارد و بیکار است.دیروز به خانه ی ما آمده بود تا لباسش را برایش اندازه کنم.از همان پارچه های سیصد تومنی بود.من صدوپنجاه هزار دادم و حیفم آمد و او با آن وضع زندگی که دارند آن پارچه را انتخاب کرده بود.وقتی پرسیدم پولش را از کجا آورده ای؟می دانی چه گفت؟"گفتم"چه گفت؟"زینب خندید و گفت"گوسفندش را فروخته و با پولش لباس عید خریده است.به نظرت ارزش داشته که گوسفند را بفروشد و به جایش لباسی بخرد که دو روزه کهنه می شود و از مد می افتد؟"گفتم"نمی دانم.ولی حتما نتوانسته روی خواسته ی دلش پا بگذارد و خرید آن پارچه ی خاص برایش مهم بوده است."گفت"آخر جواب سوالم را ندادی.به نظرت من خسیس هستم؟"گفتم"شاید ما خسیس هستیم.شاید هم می ترسیم که بابت اسراف سرزنش شویم.جواب دقیقش را نمی دانم."زینب استکان خالی چای را در سینی می گذارد و می گوید"خودم هم نمی دانم.ولی به نظر خودم بیشتر از آنکه خسیس باشم.عاقل هستم."سینی و استکانهای خالی را به آشپزخانه می برم و زینب را با دنیای عقلمند و خسیسش رها می کنم.