اسپنتان

هر بار که هوا سردتر می شود دلم می خواهد که فقط یک زن خانه دار و روستایی باشم.با رفاه امروزی که به شهر و روستا راه یافته خانه دار بودن عالی است.نهایت غصه ای که رو دلت سنگینی خواهد کرد غم نان و تربیت فرزندان خواهد بود.بعد از آن وقت و زمان مال خودت است.از هنر گرفته تا لم دادن جلوی بخاری اما امان از روزی که به قول بی بی نان خور دولت باشی.آن موقع از هیچ لحظه ی زندگیت لذت نخواهی برد.انگار کسی با چماق بالای سرت ایستاده و پیوسته امر و نهیت می کند.امر و نهیی که تمامی ندارد و شتابی که نمی خواهد به مقصد برسد.