اسپنتان

نزدیک نیمه شب بود.من در عالم خودم تنها بودم.زنگ خانه به صدا در آمد.دوربین یک فوج آدم را نشان میداد که در آن نیمه شب به خانه ی ما آمده بودند.فامیل نزدیک بودند و نمیشد آنها را دور زد ناچار در را باز کردم.زن،مرد،کودک و نوجوان،برای لحظه ای تشویش به سراغم آمد که آنها چرا این وقت شب آمده اند؟تا با آنها احوال پرسی کنم ضربان قلبم تند و تندتر زده بود و عاقبت به این نتیجه رسیده بود که نگرانی اش بیهوده است و خبر خاصی نیست.آنها جای دیگری رفته و سر راه به خانه من هم سر زده بودند.خیالم راحت شده بود که اتفاق خاصی نیفتاده اما ضربان قلبم خیال آرام شدن نداشت.در لابلای تشویش و اضطراب بیخودم به سرعت از آنها پذیرایی کردم.شاید مغزم تنها چاره ی رفع نگرانی ام را در رفتن آن محرم و نامحرمها می دانست.پذیرایی که تمام شد ساعت به یک رسیده بود. آنقدر اضطراب به سراغم آمده بود که مخم هنگ کرده بود و نمی دانستم که از که و چه بگویم.ناچار سکوت کردم تا بتوانم خودم را جمع کنم.دیری نگذشت که آنها رفتند.بعد از بدرقه شان روی مبل لم دادم و به تغییر آدمهای دیروز و امروز فکر کردم.سالها قبل قبیله آنها به این شکل افسار گسیخته نبود.آنها بر خلاف ما بعد از نماز عشا میخوابیدند و وقت نمازصبح بیدار میشدند.خانواده ما برعکس بود.دیر میخوابیدیم و دیر بیدار میشدیم.من به عنوان یک دختر که برای نماز صبح بیدار نمی شدم بارها و بارها سرزنش میشدم.آنقدر بابت نماز درست و حسابی نخواندن و قرآن نخواندنم سرزنش شده بودم که قید بهشت و باغ جنت را برای خودم زده بودم.برایم مهم هم نبود.به فکرم خطور هم نمیکرد که به جز محمد و خاندانش کسی به بهشت برود.حال یک عمر گذشته بود.به قول پیرزن کپاتی دنیا چرخ خورده بود و در این چرخش دوار آنها بیش از من و امثالم چرخیده بودند.از آن قوم مومن نسلی منزجر از دین و درس نخوان برخاسته.شب بیداری های من برای درس خواندن و کتاب خواندن بود و شب بیداریهای آنها برای تلف کردن عمر در دنیای مجازی. من با وجود مراودات دوستانه هنوز از آنها نفرت دارم.گویی این نفرتها نمی خواهد به خط پایان برسد.