اسپنتان

پروانه می گوید"من اگر یک دختر داشتم،دوازده سالگی شوهرش میدادم."مکثی می کند و در ادامه می گوید"نه!در نه سالگی شوهرش میدادم."همگی همصدا می گوییم"چرا؟"با آنکه در دل پاسخ کلیشه ای سوالش را می دانیم.می گوید"زمانه خراب ،تراب شده است."دیگر کسی سوالی نمی پرسد.پاسخش همه را قانع کرده است.اما سوالش در ذهن من کش می خورد و شاخ و برگ می گیرد.در دل می گویم"چرا کار به اینجا رسیده که یک معلم و مهم تر از همه یک زن راه اصلاح زمانه ی خراب را شوهر دادن یک دختربچه می داند و این به اصطلاح شوهر یا مرد تا چه اندازه می تواند زنش را از شر زمانه ی خراب حفظ کند و چقدر می تواند معصومیت دیرینه ی خود را نگهبان باشد؟