اسپنتان

استاد بیوگرافی علمی اش را برشمرد.از فیزیک تا حوزه و مدیریت آموزشی.انگار عمری را صرف فرایند آموزش کرده بود.او در لابلای حرفهایش به نکته ای اشاره کرد که نمی دانم جای خوشحالی داشت یا بدحالی.گفت"من سر کلاس های شما رفته ام.نسبت به دانش آموزان تهرانی دانش آموزان کلاس های شما مثل گوسفند هستند.نمی دانم تشبیه درستی بود یا نه؟اما منظورش را رسانده بود.و برایش جای سوال بود که چرا دانش آموزان چنین رام هستند ؟در پاسخ به سوالش پاسخ هایی را برشمرد که یکی از آنها ترس و نداشتن جرات بود.پاسخی که نیاز به بر رسی و تفکر داشت.برخی از همکاران ترس را دلیل مناسبی برای این اهلی بودن نداستند و گفتند که این گوسفند بودن به علت حس احترام به مقام معلم است.چیزی که من کمتر آن را باور داشتم..احترام هم می توانست یا می تواند زیرمجموعه ای از همان ترس و نداشتن دل و جرات باشد.جناب دکتر حرفهای زیادی زد و راهکارهای متفاوتی را ارایه داد.اما من از شدت گرمی هوای کلاس به نیمی از سخنانش دل ندادم..حالت تهوع داشتم و عرق سردی بر چهره ام نشسته بود.دوست داشتم استاد را از پشت تریبونش پایین بکشم و به روش های نوین درس دادن پایان دهم.خوشبختانه قبل از آنکه انرژی من به ته خط برسد کلاس به پایان رسید و چند ساعتی از درس و مشق رها شدیم.در شیفت بعد از استراحت دو استاد دیگر در مورد یادگیری و یاددهی نوین حرفهای زیادی را ابراز کردند.حرفهای جالبی که لازم بود یک نفر در تعطیلاتی که رو به پایان بود برایم بگوید و یادآوری کند که هدف از معلم بودن فقط یاددهی نیست و صفت خلاقیت و تعقل حرف بیشتری برای گفتن دارد.طی آن روز و دیروز و امروز فکرم در کلاس و خانه درگیر آن کارگاه آموزشی بود و آخر به این نتیجه رسیدم که تغییر در دبیران متوسطه ی اول سه سال متوالی ست که بی صدا در حال رخ دادن است و حال نوبت به دبیران دوره ی متوسطه ی دوم رسیده است.ما انعطاف لازم را داشتیم و جر نخوردیم اما آیا دبیران متوسطه ی دوم هم به نسبت ما انعطاف خواهند داشت و جر نخواهند خورد؟در طول سه روز هم درسیی که با آنها گذشت به وضوح پیدا بود که برخی بیش از آنکه فکرش را بکنیم سرسخت هستند و به این راحتی ها رفتارهای کلیشه ای را کنار نخواهند گذاشت و در این زایش و نوآوری کسی که توان پذیرش نداشته باشد زود به بن بست خواهد رسید.